Moeten, ont-moeten en ontmoeten

Liesbeth Corvers, educatief medewerker bij CCV Hasselt, deelt een getuigenis over moeten, ont-moeten en ontmoeten, over zien en gezien worden, en dat met een speciale rol voor haar teckel Saartje.

Saartje, onze teckel, is te dik. Sinds ik twee maanden geleden mijn ligamenten heb gescheurd, zijn we amper nog gaan wandelen. We hebben haar met het hele gezin zienderogen zien uitzetten. Nog steeds wordt ze liefkozend ‘worstje’ genoemd, maar het gaat ondertussen eerder om een dikke cervela dan een magere chipolata. Een van onze goede voornemens nu we met het hele gezin thuis zitten, is dan ook om elke dag met haar te gaan wandelen.

Ik heb me de laatste dagen heldhaftig opgeofferd om dat dagelijkse wandelingetje van een kleine 4 km met haar te volbrengen. Dat klinkt uiteraard veel altruïstischer dan bedoeld, want stiekem beleef ik zelf enorm veel plezier aan onze tochtjes.

Ik heb namelijk iets ontdekt de laatste dagen. Iets wat me een ongelooflijk warm gevoel geeft. Iets waarvan ik, eens ik het besefte, de dagen erna ook even wilde checken of het echt wel klopte. Of het niet gewoon toeval was. Maar dat was het niet. Echt niet. Er is daadwerkelijk iets veranderd.

Vroeger namelijk, wanneer we met Saartje gingen wandelen, dan was dit altijd een ‘verplicht’ nummertje. Vaak was ik het die de kinderen van school ging halen en dan, nog voor ik aan het avondeten begon, snel een wandelingetje maakte met de hond (en soms met 1 of 2 zeurende kids). Of na het avondeten, nog voor de kindjes gingen slapen, snel een toertje hier in de wijk, zodat we toch wat lichaamsbeweging hadden gehad. Want ja, wandelen is gezond. En zelfs gezond zijn staat op mijn ‘to do’-lijstje. Altijd gehaast dus. Altijd met een lang lijstje in mijn achterhoofd, waarvan ik op dat moment goed besefte dat het wandelingetje dat ik aan het maken was, verre van prioritair was. Als je mij op dat moment tegenkwam met Saartje, dan wil ik mij daar nu voor excuseren want 9 kansen op de 10 heb ik je niet gezien. Sorry daarvoor. Ik was veel te hard met andere dingen bezig. Maar jou heb ik niet opgemerkt. Echt niet. Nogmaals sorry.

Afgelopen weekend echter, waren we nog maar een kleine 100 meter van ons huis verwijderd toen ik een jong gezin tegenkwam. Ook aan het wandelen. De kinderen uitlaten, of zoiets. ‘Oh leuk’, dacht ik, ‘moeten wij morgen ook eens doen!’ Ik ging flink aan de andere kant van de straat lopen (social distancing, weet je wel). Maar we werden volop opgemerkt. Teckels zien er altijd wat grappig uit, dus de kindjes reageerden dolenthousiast toen we voorbijkwamen. Ik lachte vrolijk naar de ouders en kreeg een dankbare blik en een zeer vriendelijke ‘goeiemiddag’ terug. ‘Lieve mensen’, dacht ik bij mezelf, en ik liep verder.

Een halve kilometer verder kwamen Saartje en ik een oude man met twee grote honden tegen. Dit keer was het Saartje die dolenthousiast reageerde en de grote soortgenoten wilde begroeten. Het was eigenlijk een komieke situatie. Drie honden trekkend aan een riem om elkaar te kunnen begroeten, en twee baasjes die niet goed wisten wat te doen want ja… social distancing, weet je wel? Ik denk dat we ongeveer tegelijkertijd besloten dat die wel gerespecteerd kon worden. Zo een hondenriem is best wel lang. Zeker 1,5 meter. En dat aan beide kanten. Dus terwijl onze honden elkaar zeer fysiek aan het inspecteren waren, maakten wij een praatje. Hij woonde alleen, de man. En ja, hij ging nu zeker twee keer per met de honden wandelen. Wat moest hij anders doen? We praattten eventjes. Over de honden. Over corona. Over wat een geluk we toch hadden dat het nu mooi weer was. Mijn Saartje werd ondertussen helemaal onder gekwijld door zijn grote loebassen. Ik zag de pretlichtjes in de man zijn ogen. We namen afscheid en terwijl ik verder liep, voelde ik me dankbaar om die ontmoeting. Misschien was ik die dag wel de enige persoon die die man in levende lijve gesproken had?

Het volgende half uur kwamen we nog verschillende mensen tegen. Ze hadden allemaal één ding gemeen: niemand leek gehaast, niemand keek stuurs voor zich in een poging om de ander te negeren. De ‘goeiemiddags!’ en vriendelijke begroetingen vlogen alle kanten op. De mensen deden dit niet beleefdheidshalve snel-snel, maar wel heel gemeend en bewust. We keken elkaar bij elke ontmoeting recht in de ogen. Vanop 1,5 meter wel te verstaan.

Raar. Maar ik heb me zelden zó gezien gevoeld. En dat voelde fijn, héél fijn. Ik was me ook terdege bewust van het feit dat ik zelf ook nog nooit zoveel mensen gezien had. Niet gewoon gezien, maar écht gezien. Hen herkend. Hen érkend. En ik wist me dankbaar voor elk rendez-vous in een tijd waarin elke fysieke ontmoeting een zeldzaamheid lijkt.

Levinas is al jaren mijn ‘favoriete’ filosoof, maar het is pas nu dat ik hem echt begin te begrijpen: “Het is niet jij die de wereld een plaats geeft, maar het is de Ander, die jou aanspreekt, appelleert en jou een plaats geeft” Het voelt goed om in deze volle corona-crisis als mens een plaats te krijgen. Het voelt misschien nog beter om ook andere mensen die plaats te geven.

En ik ben niet alleen. Ik zie het elke dag. Ik ben niet alleen… Er verandert daadwerkelijk iets in de mensen. Er wordt elke dag gehamerd op wat we allemaal moeten doen in de strijd tegen het coronavirus. Er wordt elke dag gehamerd ook op het belang van het ont-moeten om dit de komende weken vol te houden. We kunnen niet alle ballen hoog in de lucht houden. Het doet me veel plezier om te beseffen dat dit moeten en ont-moeten ook een daadwerkelijk ontmoeten als gevolg heeft. Daarom ga ik dezer dagen dus graag wandelen. En ons Saartje? Tja, zolang die ondertussen af en toe wel eens mag snuffelen aan andere honden, laat die het zich allemaal welgevallen…

#digitaledeelkast

Een gedachte over “Moeten, ont-moeten en ontmoeten

Voeg uw reactie toe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

Maak je eigen website aan bij WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit: