Luisteren en het eerste gebod

Luister Israël! JHWH, onze God, is een énige JHWH. [of vrij vertaald: De Heer onze God is één.] U zult de HEER uw God liefhebben met heel uw hart, met heel uw ziel en met al uw krachten”(Dt 6,4).

De tekst is kort, maar ontzaglijk rijk. Eerst en vooral wordt gevraagd om te luisteren. Als God niet samenvalt met deze wereld, als Hij uniek is in zijn soort, kun je Hem niet zomaar kennen. Als Hij geen schutsgod van je land is, geen hoogste idee, geen diepste grond, geen regisseur van het wereldto-neel, geen grote uurwerkmaker, geen poppenspeler en ook geen vage energie, dan leer je Hem pas kennen als Hij je aanspreekt en als je luistert. Dat heeft Israël als eerste geleerd: luisteren, zoals Abraham, die uit Ur in Chaldea werd geroepen (Gen 12). Luisteren zoals Mozes, die het volk uit Egypte moest leiden (Ex 3). Luisteren zoals Jesaja, die met het volk uit de ballingschap van Babylon werd bevrijd (Jes 6). Luisteren zoals Jezus, die onuitsprekelijk dicht bij God, zijn Vader stond.

Essentieel is dat het volk leert luisteren, want de Heer is uniek. Hij is enig in zijn soort. Hij is waarlijk de Ene en daarom moet er naar Hem geluisterd worden om contact te krijgen. Maar het eerste gebod houdt hiermee niet op. Het volk moet de Heer beminnen. Niet ten dele, niet als het eens past, maar volkomen: met heel het hart, met heel de ziel, met alle krachten. Werkelijk, er bestaat in de godsdienstgeschiedenis geen enkele religie die vraagt dat men de godheid zelf zou beminnen. Zo een gebod klinkt ook ons vreemd in de oren. God vraagt liefde. De relatie met Hem is niet vrijblijvend. Het is inderdaad als met een baby, die bij zijn geboorte schreeuwt om erkenning en aanvaarding. Of het is als bij partners met hun hunkering naar nabijheid. Dat is blijkbaar Gods grootste verlangen: Hij wil het leven met ons delen. Als Hij zich openbaart, dan is het met het oog op een relatie, een verbond.

In zekere zin is dit ook onder mensen zo. Ontmoeting en verbondenheid zijn voor iedereen van het grootste belang. Het is het ergste wat ons kan overkomen: dat niemand meer om ons geeft en naar ons omziet. Het leven krijgt maar zin als het wordt gedeeld. Ik ben maar wat ik voor de ander mag betekenen. We zijn hierin geschapen naar Gods beeld en gelijkenis. Zo is God: Hij is geen koele kracht, niet ontoegankelijk en ongenaakbaar. Neen, uit vrije wil wou Hij er zijn voor ons. Hij wou zijn rijkdom niet voor zichzelf houden. Het was Voor Hem niet goed dat Hij alleen bleef. Daarom heeft Hij ons ten leven geroepen. En daarom laat Hij zich kennen, discreet en bescheiden. Zonder zich op te dringen. Maar als Hij gehoord wordt, wil Hij het leven met ons delen. Want daarin ligt zijn geluk en n vreugde. Is deze verbondenheid ook niet de zin Van ons bestaan? Ook voor ons is Ontmoeting het beste wat ons kan overkomen. Ons geluk is wat ook God gelukkig maakt. Hij is op mensen bedacht.

Bron: https://www.kuleuven.be/thomas/page/abel-god-en-godsbeelden/

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

Maak je eigen website aan bij WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit: