Helena werd vrijwilliger: “De zin van het leven ligt echt in de kleine dingen” 

“Ik wou iets met mijn hart doen, niet met mijn hoofd.” Helena schreeuwt het bijna uit, al lachend gelukkig. Het gaat over haar gevoel dat ze had na haar middelbare school.  Ze besloot dan een jaar naar het buitenland te gaan om vrijwilligerswerk te doen. Om zich in te zetten voor een ander. En dat blijft ze doen, één maand per jaar, in een huis waar ze samen woont en werkt met verstandelijk gehandicapte mensen.  “De zin van het leven,” bedacht ze zich op het einde van ons gesprek, “die zin ligt echt in de kleine dingen.”

Na een schooltijd met mijn hoofd, iets met mijn hart.

Midden in de dorpskern van Drongen ligt de Oude Abdij. Een prachtige plek die Jezuiëten herbergde,  en nu – onder andere- De Ark, een leefgemeenschap voor mensen met een verstandelijke beperking.  De werking draait voor een deel op vrijwilligers. Helena, een jonge vrouw uit Duitsland, is er één van. Ze verwelkomt mij in het gezellige huis in een nagenoeg perfect Nederlands.  Haar maand hier zit er bijna op, dan moet ze weer naar Duitsland om verder te studeren. “Maar het is hier super, ” zegt ze. “Elke keer als ik hier aankom voel ik dat.”  Ze kwam hier terecht via een Europese vrijwilligersorganisatie in Duitsland, die ook met de Ark in ons land samen werkt. Na haar Abitur – het grote afstudeerexamen van de middelbare school in Duitsland – wilde ze wel eens iets anders dan studeren en met je verstand bezig zijn.

Waarom zoveel tijd van je jonge leven geven

Tijdens zo’n jaar weg van huis , weg uit je comfortzone, kom je jezelf wel tegen.  Als je slim bent doe je daar wat mee.  Door stomme kleine dingen te doen  waar je je te goed voor voelde vroeger, leer je weer hele andere dingen. Zoals naar mensen toegaan en hen overtuigen.

Helena studeert farmacie in Frankfurt. Daar woont ze de andere 11 maanden van het jaar – het verschil met het landelijke Drongen kan niet groter zijn. Farmacie lijkt op het eerste gezicht niet in de sociale sector te liggen.

Of ze dat dan gaat volhouden, vraag ik, een maand per jaar vrijwilligerswerk, als ze éénmaal in die sector aan het werk zal zijn. Ze  kijkt met een blik van iemand die weet dat alles komt en gaat.  “Die farmacie is ook  een manier om mensen te helpen.  Als je de juiste medicatie vindt voor iemand krijgt die misschien ineens zomaar een leven terug”, zegt ze.

Helena behoort tot de gilde van het halfvolle glas, en niet het halflege.  Zoveel is duidelijk. En ze kijkt niet tè ver vooruit. Kleine stapjes.

Rust in het leven van alledag

Ik blijf nog even na ons gesprek. Ze maakt een taart met de hulp van een bewoner. Ze praten en dekken de tafel. En dan moet ze zich haasten, want ze moet met een andere bewoner naar de tandarts.  Ik kijk naar de rolstoelen en de spullen in de lange abdijgang.

Het leven beweegt hier langzaam, maar blij.  Ik voel rust op deze plek. Helena knikt, en glimlacht. Het is een soort tegengif voor de ratrace.

“Daar alleen is ’t leven goed, waar men stil en ongedwongen alles voor een ander doet.” Was dat niet een oud Vlaams spreekwoord?

Bron: https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2018/10/31/helena-een-maand-per-jaar-vrijwilliger/

Bekijk daar ook de foto’s en filmpjes.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

Maak je eigen website aan bij WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit: